En dan zit je zomaar ineens vol ongeloof, verbijstering.. Ik weet niet goed hoe ik het moet noemen. Het is in mijn ogen ook niet iets wat mij persoonlijk treft, maar toch raakt het me meer dan ik zou willen.
Gistermiddag tijdens de verjaardag van Wayne. Vertelde mijn schoonzus me iets, waar ik toch wel van schrok.
Ik zal proberen om het verhaal niet al te lang te maken. Ik heb een tijdje een goede omgang gehad, met iemand hier uit de straat, zeg maar een buurvrouw. Beschouwde haar toch wel als een soort vriendin, haar jongste zoontje was precies een maandje ouder dan mijn zoon. En dat schept toch wel een soort band. Kreeg ook regelmatig kleertjes van haar, die haar zoon te klein waren geworden. En daar zat vaak leuk spul tussen. En we hebben heel wat uren afgekletst over vanalles en nog wat. Ben nog bij de 1e verjaardag van haar zoontje geweest.
Vlak na de 1e verjaardag van hun zoontje gingen ze verhuizen, naar een ander deel van de stad, en hoe jammer het ook is, maar al snel verwaterde het contact. Elkaar nog een tijdje op hyves gehad, maar sinds begin 2010 was ik haar ineens kwijt van mijn hyves. Nou ja prima.. Het zij zo..
Ik heb me nog weleens afgevraagd hoe het met ze ging, maar ik zag ze nooit meer, en ze waren inmiddels weer verhuisd, maar waarheen..
Tot gister mijn schoonzusje mij kon vertellen, dat het zoontje van mijn ex-buurvrouw dus, vorig jaar verdronken is. Boem, dat sloeg in als een bom. En het bleef ook de hele avond door mijn hoofd malen. En zelfs nu kan ik het niet goed loslaten.
We waren geen dikke maatjes, en ondanks dat ik haar niet meer zag, vind ik het heel erg wat er is gebeurd. Jemig zeg, een kereltje van net 2 gewoon verdronken.. Zo erg gewoon.
Ik weet ook niet waarom ik dit blog schrijf, maar moet het even van mij afschrijven!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten