De gelukkige huisvrouw

Gisteravond hebben Chris en ik samen de film De gelukkige huisvrouw gekeken.. Ik vond het een mooie film. Een hele tijd heb ik ertegenop gezien om deze film te kijken. Was denk ik bang voor mijn eigen reactie, dat het te confronterend zou zijn.

Wat de meesten in mijn omgeving die mij kennen, wel weten is dat ik na de geboorte van mijn zoon, ook in een post natale depessie ben geraakt. Niet meteen, en ook niet zo hevig als in de film. Maar leuk is anders..
En dat terwijl eigenlijk alles goed ging. Ja ik heb een rot zwangerschap gehad, ben 9 maanden lang misselijk geweest, inclusief de bevalling. Rond 25 weken, kreeg ik dusdanige rugklachten dat manlief een deel van het huishouden moest overnemen. Zat al vanaf week 14 in de ziektewet omdat ik dus de boel bij elkaar bleef spugen. Heel vervelend allemaal. Maar de bevalling zelf ging eigenlijk heel goed, en best snel ook voor een eerste.. Rond middernacht had ik pas de eerste echte wee, en ze kwamen ook meteen al om de 5 á 6 minuten, dus we konden vlot richting ziekenhuis. En om 7.16u in de morgen is Wayne geboren. Na ik geloof 3 of 4 persweeën.. Heel vlotjes allemaal.. De pijn kan ik me nieteens herinneren.. Gelukkig.

Soms vraag ik me weleens af, hoe kom ik dan toch in de PND terecht. Wat is er gebeurt..  Ik was dolgelukkig met mijn zoon, hou zielsveel van hem, maar toch had ik moeite om ervan te genieten. Heel frustrerend allemaal, want iedereen roept steeds, geniet ervan het gaat zo hard. Ja vertel mij wat, maar vertel me dan ook hoe ik moet genieten.

Ik weet nog wel, dat 12 dagen na de geboorte van Wayne is een van mijn tante's na lang ziekbed overleden. Twee weken voor de geboorte van Wayne had ik haar nog aan de telefoon, en ze zei toen, ik wil hoe dan ook weten wat het wordt, want dat wisten we dus niet van te voren. Ze was net zo nieuwsgierig als wij..
Zaterdags, de 26e kregen we nog een felicitatiekaartje van haar en mijn oom. En 2 dagen later, krijg je een telefoontje dat ze is overleden. Hoe raar kan het zijn.. Zit je daar op de bank, met je pasgeboren kindje, kraamvisite te hebben, en dan krijg je zo'n telefoontje.. Dat moment en dat gevoel, vergeet ik nooit meer. Zo dubbel.. Blij zijn met je zoon, en dan zo verdrietig zijn om het verlies van je tante.
Doordat ze niet in de buurt wonen, kon ik niet mee naar de begravenis. Dat zou 2 uur heen en 2 uur terug rijden zijn. Om dan over de uitvaart zelf nog maar te zwijgen..  Teveel dus nog.. Ik vond dit verschrikkelijk.

Hierna had ik het gevoel dat het steeds slechter met me ging. Ging slecht slapen, werd steeds prikkelbaarder, en had huilbuien.. Ik wijtte dit dus aan de hormonen, en het verdriet om mijn tante. Dit heeft een paar maanden zo geduurt. Toen ben ik naar de huisarts gegaan, en die trok al heel snel de conclusie, een PND(postnatale depressie). In overleg toch nog even geprobeerd om het zonder medicatie te gaan redden. Maar ik moest aan de bel trekken als het niet lukte..

Dit duurde nog zeker 1,5 maand.. Ik weet zelf nog wanneer het bij mij doordrong, en besefte dat ik medicijnen nodig ging hebben om het te gaan redden..
Dat was tijdens een optreden van de 3js in Hoogkerk. Ik ging daarheen, en normaal geniet ik met volle teugen van zo'n optreden, maar dat bewuste optreden deed me helemaal niks. Een paar weken eerder was er een nieuwe cd uitgekomen van de 3js, en normal ken ik alle liedjes binnen no time uit mijn hoofd meezingen. Maar deze keer niet.. De muziek raakte me niet, deed me niks.. En zo ook dat optreden op die avond in Hoogkerk. Het optreden deed me niks, kon er niet van genieten. Stond daar maar, en voelde me totaal niet op mijn plek.  En toen knapte er iets. De tranen begonnen te stromen en hielden niet meer op met stromen. En toen na afloop buiten bij de auto Jaap Kwakman ook nog vroeg hoe het ging, en wat erwas, was het hek van de dam.. Ik ging kapot.. Vond het zo erg allemaal.. Heb je eindelijk na 5 jaar knokken een kindje en dan kan je er niet van genieten. Toen besefte ik, ik heb hulp nodig. Ben erna naar de huisarts geweest, en heb medicatie gehad, waardoor ik rust kreeg.

Langzaamaan ging het beter, de goede kant weer op. Ik begon weer te genieten. Wayne werd 1 jaar, zijn verjaardag werd groots gevierd. Was heel gezellig..

Een paar weken later begin mei, werd ik door een vriendin meegevraagd naar de theartertour van de 3js. Ik zou in juni sowieso gaan met mijn man, maar nu had ik de kans om eerder te gaan. Sterker nog ik werd om half acht gebeld, in de morgen, stond net een luier te verschonen. Of ik die avond zin had om mee te gaan. Nou ja dus!!
Dat zou de eerste keer zijn, sinds die bewuste avond in Hoogkerk.. Ik vond het superspannend.

Maar ik heb van het concert genoten, ik voeld HET weer. De warmte, de tintelingen in mijn lijf.. En het is mss verbeelding maar voor mijn gevoel ging tijdens het nummer : Leef en Strijd, er voor mij een knop om. Ik dacht ja, ze hebben gelijk. Ik moet weer gaan leven, ik moet weer gaan genieten, want voor je het weet is het voorbij!! Mijn vechtlust kwam terug. En ik voelde ook weer dat ik kon genieten..

Vanaf dat moment ging het beter en beter met me. En inmiddels geniet ik met volle teugen van het moederschap, en van mijn zoontje.. Die over een paar weken alweer 3 jaar wordt. Hou zielsveel van hem, en ga voor hem door het vuur.

Zo extreem als in de film, de gelukkige huisvrouw, heb ik het nooit gehad, heb geen last gehad van psychoses gelukkig. Ik heb nooit de neiging gehad om Wayne wat aan te doen ofzo.. Gelukkig maar..
Maar toch, de film is ontzettend mooi, en ik vind dat die film heel goed weergeeft, wat er KAN gebeuren met iemand die een zware depressie heeft, met psychoses.. Hoevaak hoor je niet dat een moeder haar kindje wat heeft aangedaan, over ergens op een rare plek verstopt heeft. En ik keur het absoluut niet goed. Maar besef heel goed dat een psyhose hele rare dingen met je kan doen.

Inmiddels heb ik de draad van het leven weer opgepakt. Werk 3 dagen in de week, wat ik heerlijk vind, even iets anders zijn dan alleen maar mama.. En ik ga ook regelmatig, naar een optreden of concert van de 3js. Heerlijk gewoon even weer Ingrid zijn, en de boel de boel laten.

Ik heb gelukkig helemaal voor niets, tegen de film opgezien, want ja hij was heftig, maar niets zo confronterend als ik had verwacht. ik denk dat ik al met al nog best mazzel heb gehad met alles..

En nu.. Nu ga ik volop genieten van het leven, en alles om me heen..

Een stukje tekst van het nummer Leef en Strijd van de 3js:

hoor ik jou nu goed?
dat t leven toch geen wonderen kent
dat t jou niets doet
wat gebeurt en wat een ander van je denkt
wat de toekomst jou nog brengt

want het leven is
al wat je denkt dat jou gegeven is
zolang jij zwijgt, blijft alles stil
neem alle vrijheid die je wil

je weet de weg
laat je horen, zeg de woorden die je
zeggen moet
leg de wereld aan je voeten

refrein
leef en strijd
vergeet het einddoel maak de reis
tem je angst en hou je dromen niet gevangen
adem vrij
alles gaat voorbij
wat niet geniet,dat gaat verloren voor altijd